Yalçın Hafçı

İçimde Ağlama

Akşam sabah durmuş kalbimi
cebimdeki denizin dalgaları yalarken
ben hep taş kozamdaydım.
Ve kozasını kendi yırtamayan bütün kelebekler
kanatlarını uçacak kadar büyütemezler.
Bu yüzden kaçamıyorsan içimden başka yere
bu gövde kalbinin ağırlığı kadar hafifse de

Ve bu köpeksi gecede
bu arkaik suskunluk benim,
dehşetime su verirken ta uzaklardan
gözleri ufkun rahmi kuşlar…

Ah! nasıl da eksiltiyor insanı
eskidikçe bahçelerin sınır taşları
sönmüş bir mumla ararken kayrımı…
yine de yüreksizlikten iyi midir?
delik deşik bir yürek
ey insan yüzü emen taş?

İçimde ağlama anne gül
yitirmezse beni
yeniden bu mezarlık doğuracak