Nasır Özmen

Esmer Yalnızlık

1.
Gümüşi bir bilinmezdi
Yüzünü döndüğü ayna
Yüzünü döndüğü ayna;
Kendi dışında her şeydi

İliştirdi yüzüne
Yüzünü astığı aynadan
Bir tebessüm

Şimdi bir yerlerden tanıdıktı kendine

Çöken avurtları
Kurumuş güller bahçesiydi
Rüzgarı bu yüzden ardına aldı
Gidecekse gitsindi artık, demedi
İki kuru yapraktı çünkü
Bir ömre karşılık düşen

Kınına teslim
Kör bir hançerin
Keskin bir düşe laneti olmuştu
Avazı:

Keşfedin,
Keşfedin bu onmaz acıyı!
Anamın yoğurduğu o esmer yalnızlığı
O paylaşılamayan fukaralığını bebelerin
O serdengeçti oğullarımın
O amansız kavgasını…

2.
Yılların yorgunluğunu taşıyordu
Yaralı bir atlası andıran yüzünde
Kadim bir im gibi işlenen çizgiler
Zamansız bir tasarımın
Eğreti gölgesi gibi
En çok da bir telkari çırağını andırıyordu:

Kusurlu bir imlâ gibi hayat
Bent etmişti tüm ırmaklarını

Bir tufan sükunetiyle karşıladı
Çarmıhtaki yolcunun
Tarazlanmış soluğuna bürünen şafağı
Dönüp ardına baktı
Ne de çok şey sığdırabilmişti
Bahşedilen onca hiçliğe
Kendinden gizlercesine
Usulca iliştirdi hemen
Yabancılığı, adına ne varsa yaşanmışlığın
Göğsüne

Oysa ilk adımda hissetmişti.
Eksik bir kaburgayla
Derin sularda kulaç atılamayacağını
O büyük serüvenlerin
Hep yarım kalacağını
Ve elma kokusunun zamanla
Yangınlarla anılan bir coğrafyayla
Ansızın yer değiştireceğini

Ama yine de
Bir ihtimal artığı olmayı
Yeğ tutmuştu koşulsuz mutluluklara

Biliyordu:
Dallarına gül açmayan bu zamanın
Dağlarına bahar gelmez
Gelse de anlamaz
Ne dilden ne de öncesinden dilin
Boran olur çöker
Genç kızların alyazmalı düşlerine
Ve teri soğumamış o acemi süvariler
Yine yollara düşmüştür
Düşmüştür bir çiğ tanesi
Yarım kalan sevişmelere

3.
İlk sözü
Hiç olmadı belki de
Çığlığını taammüden boğan hayata