I.
Bir yalnız çocuktum
çok iyi dost olmuştum
kocamış bir mısırla
varırdım yanına
konuşurdum onunla
sanki babamın ağarmış sakallarıyla
tepesindeki aklar
püskülleri annemin kınalı saçları...

Onun mırıltılarıyla doludur
hâlâ ruhumdaki boşluklar
onu dinliyorum arada bir
yalnızlık sarayımda

II.
İster gündüz
ister gece
dostlarım girebilir sadece
yalnızlık sarayıma

Kocamış mısır ki ruhumun bilge sesi
bilir o
denizdir sarayımın ecesi
sevgidir dostluğun abecesi