Kenan Yücel

Geçer

oturmuş bekliyorum bilmem ki böyle neyi
ne kuş ne kervan ah ne puşt bu devran
unutuldum bir kuyuda bekliyorum böyle neyi
evet bu yüzüm benim şimdi tanıdım
yaklaştıkça genişliyor uzaklaştıkça uzuyor
ne komik! aa bunlar da ellerim mi yoksa
vallahi ellerim! le takayım fişini de kıkırda
ah çılgın semaver ah komik ayna

ne otobüs ne tren oturmuş böyle neyi
lavobonun üstünde bulaşık ileğeni
sırtı dönük kırmızı iç içe üç halka
sırtım hedef tahtası on on bir on iki
den! vurmalıyım kendimi şairleyin
gerçi artık yer de kalmamıştır sırtımda
ne çok şey var beni vuran bilseniz, vur vur
vursunlar! dostlarım elinizden öleyim

ne kuş ne kervan oturmuş böyle neyi
karavana arabası geçiyor koridordan
gürültüye gidiyor sessizlik
saat şiirin körü herkes uyuyor
vanayı aç gardiyan sular akmıyor
sesler sesler yankısını kovalayan uzaklaşan
sallan be tatlı araba imgelerim uyansın
bu yalnızlık bu sessizlik beni deli ediyor

ne kuş ne kervan oturmuş böyle neyi
gıcırtıyla açılan metal bir göz kapağı
argın bir günaydın uyku semesi işçi yüzleri
uzattığım tabağa birkaç küçük kutu reçel
oysa uyanmak şimdi kahvaltılı bir sabaha
masada en azından üç kişi beş kahkaha
oysa tecrit beyaz ecel
bugünler de geçer, bekliyorum:

elbet insan bu delirten sessizliği!