Kenan Eksin

Halepçe Kokuyor

Üşümüş tomurcuklanan vişne dalı
Gün gibi ağarmış gece
Bir deniz mavi kalmış
Bir de avuç kadar gökyüzü

Kar yağıyor
Tüyleri diken diken karanfilin
Okşuyorum yatışmıyor
Kokluyorum kanıyor yaprakları

Geceyi soluyorum
Dili kurumuş
Yüreği donmuş toprağın

Duygusuz bembeyaz akıyor
Göğün ılık gözyaşları
Çiçekleri soluyor kırların
Bu yıl hissedebilmek için baharı
Oturduğum ranzadan
Bir yudumda soluyorum geceyi
Yakından deprem
Uzaktan halepçe kokuyor

Bir karara varmak için
Çarpıp duruyorum
Göğsümün sol kafesine
Sonunda çarmıha geriyorum
Avucumda buruk geceyi

Ve gülüm
Gelecekte bir bahçe yeşertmek için
Seni kurutuyorum
Yerin ve yaran kalbimde