Sabah

yorgun yüzümün değdiği
kirli
mavi
yorganım

(plastik masanın üzerinde
plastik kutucuklarda reçel ve yağ
baktıkça duruyor insan…)

Öğle

başkalarının yazdığı sözcüklerle
aklımın saçlarını örüyorum…

(daha fazla ben oluyorsun
biz daha yakın duruyor kırsalına
diyor kanım!...)

Akşam

dostlarımın hayatlarından aldığım
eylem yüklü cümleleri deşiyorum…

(bir insanı dilinizle çökertebilirsiniz
ekmişse şayet beynini içinde dolanan düşünce
ve dilinizin kullandığı alet
diyalektikse…)

Gece

ömrümün bombalanmış şehirlerinde dolanıyorum
yorulduğumda
üşümüş
sokaklarımdan birinin
çıplak cebinde oturuyorum
ömrümün şifrelediği şiirlerimi
çamurlu bir bardak suya yazıyorum

(……………………………………………….
……………………………………….
…………..…………………
………………….…..
………………..
.…………..
………
…..
..
...Şiir )