Ahmet Ümit

Deniz’i Anımsamak

İnatla kızarır Haliç'in balçığında güneş
Parçalanmış elleriyle sökerek çapaklarını
Kımıldanır usulca gecekondular
Başlar motor uğultularıyla İstanbul
Gözlerinde akşamdan kalma bir uyku
Sessizce yola koyulur çıraklar
Tezgahlarda bozulur işçi kızların düşleri
Kederi taşır öğrenciler ellerinde
Bir sarhoş kirletir sokakları
Köşebaşları süngüye geçirilir
Kelepçelenir köprüler
Ve Deniz pusuya düşürülür
Bir damla kan sızar
Gökyüzünün beyaz kaşlarından
Kırılır martıların kanatları
Bir ağıt çırpınır ağlarında balıkçıların
Yağar gözbebeklerim kaldırımlara

Silin gözyaşlarınızı ölümü unutun
Yiten mi var acılanalım
Bir yıldız daha çoğaldı gökyüzü
Bir soluk daha derinleşti rüzgar
Yer altında güller bir başka kokar.
Menekşeler bir başka beyazdır toprağında
Ve kasımın her on altısında
Bülbüller yeni bir türküye başlar.