Ahmet Akgün

Ayin

ermişler yüzsüz şehrin insanı olurlar,
gittikleri her yere zamanın utancını taşırlar...

benim olmayan şehrin sokaklarından geliyorsun
sönük ateşle tavlanan tenin azgınlığını biliyorsun
gecelerin yalnızlığı yatırmadığını...

koskoca bulutların çocuksu yaramazlığı olmaz
hemencecik kardeş olur bana
sorma neden soyunuk yatıldığını,
insanın derdi var bedeniyle
şaşırmış kuşlar ve gül suyu yaprakları
pişman olurlar avuçlarına
düşürdükleri o şehvetin korkunç yalanına
kadınlar kalçalarıyla akarlar Rio de Jenario
ermiş insanlarıyla düşmüş şehirlerin en orospusu
antik düşüncelerin izinde büyür aşk ve şehvet,
katledilir çocuk bedenlerin en ücra yerleri,
her gün bir İsa çarmıha gerilir
bir Musa terk edilir
adaletin son memesine...