Adalet Aktepe

Mısır Örgüsü

Bu kez bütün yolları topladım
Mısır örgüsü yaptım
Oturdum kapanımın içine
Çaresizliğin en safını bekledim.

Çaresizlik eksiltir
Masum, ince ve keskin
Şiir yapar insanı
Bazı şiirler uçar mesela
Mısır örgülerine aldırmadan

Olmadı
Bütün yolları toplarım
Mısır örgüsü de yaparım
Sen hiçbir yere gitmezsin
Kapanın içinde kalırsın
Kaderimi alırsın
Ben bir çift göz olurum
Sende kalırım
Tek çıkış yolumuz aşk olunca
Hayat kadar geniş olur

Kaburgamdan da doğurabilirdim aşkı
-seni değil
Kalbim peşine takılırdı
-senin değil

Ben Qua Vadis Kalbim diye bağırabilirdim
Yolları kendine dönen sepet dehşete kapılırdı
Çıkış yolunu çözerdi…

Böyle masumdu oyunlarım.
Ben
Alacalı hayat gibi bir gömleğin eteğinin arka ucunda
Dikişi atmış birkaç boğumluk kahverengi iptim
Hem de
Minicik oyuğundaki kuş yemi değil
Benek benek üzerine yapıştığım kaya kınasıydım
Tükürüğünle karışıp avuçlarında kahverengi
Bir kına çiçeği açmayı umdum
Seni yarattım.

-Suyu unutma mesafesi kadar derininde
Saklayan toprak gibiydi gözlerin
Çatlamış rengin ve derinliğinle bakardın
Çorak toprak olurdum
Bazen de ağız dolusu su
Ben orada yutulurdum.
(İşte böyle sevmek için)

Gözlerin kadar yaşadım
Göz içine alıyormuş
Dokunmuyormuş
Kucaksız bir sevinçmiş

Yoruldum. Al artık gözlerini
Sonrasından korkuyorum
Böyle gözlerinin falezinde mi kalmalı
Uçurumdan bırakıp kendimi
Sonsuza dek yere düşmeyi mi beklemeli

Çıkmazda zamanlardı
Sen kızmıştın
Ben kırılmıştım
Bilemedin zaten
Kapalı yolların günahını almıştım
Daha kolaydı çünkü taşıması kendi günahını

Hiçbir zaman
Hiçbir anahtarı olmayan
Hiçbir yolun
Hiçbir kadınıydım ben
Anlamazdın.
İmkansızlıklarımdı hayatım
Ve içimin çivisi an’larım
Rengi sararmış biraz da kokmuş
Cam bir sürahideki su gibi
Çalkalandıkça çıkan dalgalarını yakalar
Hayatlar eklerdim kendime
Anlamazdın yine.